Na een simpel maar lekker ontbijt zijn we lopend vertrokken naar Edinburgh Castle, een loopje van iets minder dan een uur, inclusief koffiestop (note to myself, de koffie bij dat tentje waar we waren was niet lekker :-)). (Note from Ponsi to Woody….dat was Blackstone coffee shop…..de latte was briljant :-)) Aangekomen bij het kasteel waren de rijen voor de entree langer dan bij Euro Disney. Ponsi wou wel gaan wachten maar ik had daar niet zoveel zin in. Deze slag is gewonnen door WouterT en we vertrokken richting de Royal Mile, een (winkel)straat welke van het kasteel naar de rechtbank loopt. Deze straat heet zo omdat de koning/koningin deze route dagelijks liep om naar haar/zijn werk te gaan.
Aan de royal mile nog een bakkie en een gebakkie gedaan om vervolgens te gaan zoeken naar Mary Kings Close. Een close is een eigenlijk een klein steegje wat weer leidt naar een andere straat of zelf naar een complete ondergrondse stad. En dat laatste is nu precies waar wij naar toe gingen. De jaartallen weet ik niet meer maar ergen tussen 1300 en 1600 woonde iedereen in Edinburgh in een soort groot appartementencomplex aan de rand van het kasteel. De koning had even verderop in de stad een ander gebouw laten bouwen en wou dat de weg van daar naar het kasteel niet te stijl was; nu zou je kunnen zeggen dan gaan we de huizen netjes weghalen en zorgen we dat alles er weer net zo uit ziet als daarvoor alleen dan een tiental meter hoger. Nee dat was te veel werk, het dak van de huizen werd als fundering gebruikt voor de nieuwe weg en de appartementencomplexen kwamen zo dus onder de grond te staan. Niet aangesloten op het riool, geen daglicht en met 12 personen in een ruimte van 4×4 wonen, slapen, eten en sch#ten, je kunt je voorstellen dat het daar erg prettig wonen was. Na de laatste uitbraak van de pest in Edinburgh was het daarom dan ook verboden om onder de grond te wonen en werden deze huizen verlaten. Nadat ze in de tweede wereld oorlog ook nog als schuilkelders zijn gebruikt zijn ze nu pas zo’n 10 jaar voor het grote publiek toegankelijk. Oh ja het schijnt er ook nog te spoken…
Na deze tour nog lekker door de stad geslenterd en toch maar besloten de hop-on hop-off bus door Edinburgh eens te proberen. Om niet al te hongerig de bus in te gaan besloten om snel een take-away te scoren bij de noodlebar. Deze take-away was even iets anders dan dat we verwacht hadden (een kartonnen bakje met noodles), in plaats daarvan kregen we een groot magnetron bakje wat we mochten vullen met alles wat klaar stond voor het warme buffet (vergelijkbaar met de Wok). Had je het bakje vol kreeg je deksel een vork en een servet en mocht je het verder uitzoeken. Uit eindelijk zaten we met onze magnetronbakjes op een bankje in het park lekker te eten van ons “Noodles”. Het smaakte allemaal prima dus het was geen enkel probleem.
Na de lunch de hop-on hop-off bus gepakt en een ritje door de stad gemaakt. Leuke dingen gezien maar we kwamen er ook achter dat we lopend toch ook al een boel hadden gezien. Hierna met de plaatselijke bus terug naar het hotel gegaan. Marije was het lopen nu wel zat(ja ja ja we letten goed op Spruitje en Ponsi).
In het hotel even neuzen welke kant we morgen op gaan, waarschijnlijk eerst naar een museum en daarna gaan we door naar Perth.
Okay gegeten in het andere hotel restaurant en nu lekker hangen op de kamer.
Hé super leuk om jullie weer even te volgen. Veel plezier!